CÎHAN ROJ
Rojekê li parîzên ruh, teyrek ji
teyrên xwedawendîyên zimên, bi qevdegulên peyv û risteyan reng dide bahrên
keskesorî...
Qevdegulekê datîne li ser sînga
zemanê lalayî...peyv ji qevdegulê dikişin, ref girê didin... çîrokan dihêlin li
ber derîyên zemanê hêşpêlî... peyv, di bahran de dibin ‘den’ bahr bi rengên xwe
nav digirin... herçî okyanûsên silavên min in, li xalîcîyan, qasî lavlavkê
bihurmet; wekî lefokên bi çîçeg êdî bi bi dostanî...
Xwedî zemanekî me aniha; zemanê
ji rengên qevdehelbestên teyreke ji teyrên xwedawendîyê...
Li şevên zimanê min yê bi zeman
hatî mohrkirin; ji emrê nizanim çendik û çend sal in, kilamekê diminminim ji
kêf û şahîyê; dengekî hildibe ji zimanê min ê zikmakî, rengekî şax vedide ji zimanê dayîka min... hêvîyek xwe li
min dide der; belkî dibêjim, êdî wext e, qelemin ji parîzên ziman û edebîyata
dil û welatê min, kevok hil bin, bi qevdegulên helbestên xwe qolê heyatê badin,
bi bayê hênik yê dil û ruhê xwe re bi reqs bin... di hezkirina xwe de, bi nifş
û refê xwe re, her bi azadî...
Ji kêfa teyrên helbestê ên
refgirê didin, ji şahî û şînahiya dilên helbestî, qevdegulekê jî ez datînim ser
rêya oxira rêwiyên ehlê firînê... rengê qevdegula min kefavî ye wekî rengê porê min...
Li parîzên vî zimanî, xwîner û
xwendevanekî me di wext û zemanên xalî
ên li tenhahiyên qelema xwe; dibim evdal
carinan; qulingên min ji helbestên teyrên xwedawendî difirin...
Temoyên min hemî dan û wextên
edebîyatê ne...
Qevdegulek... çîrokeke ku ji
xayleyên mîna xewnên şevan... û ez û min, yê ku derîyên çendik û çend koşk û
serayên bi mohrên zemên mohrkirî... li
parîzan... teyr difirin...
Çîrok û hîkyat bi qevdegulên
helbestên teyrên xwedawendî dikevin nivîs û lalayîyên li sîyên çilê havînan...
Hiş e, wekî stran û diayekê
diherike; li cînan qelem serî ji zeman digire û hêşpêlî dibe...
Qevdegulekê datînim dawîya vê
nivîsê; û wekî posipîyekî li parîzên qatên şevên xalî, dibêjim; bila key û keybanûyên
welatê min her azad bin, her ref girê din...
Yorumlar
Yorum Gönder